ساقی بده پیمانه ای زان می که بی خویشم کند
بر حسن شـــــــــورانگیز تو عاشق تر از پیشم کند
زان می که در شب های غـــــم،بارد فروغ صبحدم
غافل کند از بیش و کم،فـــــارغ ز تشویشم کنـــــد
نور سحرگاهی دهد،فیضی که می خوای دهـــــد،
با مسکنت،شـــــــاهی دهد،سلطان درویشم کند
ســـــوزد مرا ســـــــــــازد مرا در آتش اندازد مــــــرا
وزمن رهـــــــــــا سازد مرا،بیگانه از خویشم کنــــد
بستاند ای ســـرو سهی،سودای هستی از رهی
یغمـــــــــــــــــا کنـد اندیشه را،دور از بداندیشم کند
پ.ن: این شعر هم در جواب شعر محمد جان!
دیدگاههای اخیر