پرنده گفت:” چه بوئی، چه آفتابی،آه
بهار آمده است
و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت.”
پرنده از لب ایوان پرید،مثل پیامی پرید و رفت
پرنده کوچک بود
پرنده فکر نمی کرد
پرنده روزنامه نمی خواند
پرنده قرض نداشت
پرنده آدم ها را نمی شناخت
پرنده روی هوا
و بر فراز چراغ های خطر
در ارتفاع بی خبری می پرید
و لحظه های آبی را
دیوانه وار تجربه می کرد
پرنده،آه،فقط، یک پرنده بود.
فروغ فرخزاد
دیدگاههای اخیر