Infectious Mononucleosis یا مونونوکلئوز عفونی سندرم بالینی شامل تب،فارنژیت و آدنوپاتی است که با ویروس EBV ارتباط دارد. این بیماری بااسامی مختلفی از جمله تب غده ای (glandular fever )نیز شناخته می شود.
ویروس EBV از طریق تماس نزدیک با ترشحات بدن یا ترشحات تازه ی دهانی حلقی(oropharyngeal ) منتقل می شود. EBV سلول های B را در اپی تلیوم پوشاننده ناحیه oropharyngeal را آلوده کرده و این سلول های B در گردش هستند که با گردش در تمام سیستم رتیکولواندوتلیال از قبیل کبد، طحال و غدد لنفاوی محیطی ،عفونت را منتشر می کنند. عفونت با ویروس اپشتن بار(EBV ) باعث تحریک پاسخ ایمنی و سلولی می شود. پاسخ ایمنی همورال علیه پروتئین های ساختاری ویروس اپشتن بار ،اساس تست تشخیصی مونونوکلئوز عفونی(IM ) است. پاسخ لنفوسیت های T در کنترل IM ضروری است. سلول های کشنده طبیعی (NK) و سلول های کشنده +CD8 از پرولیفراسیون لنفوسیت های B آلوده به EBV جلوگیری می کنند.پاسخ سریع و کافی سلول های T در کنترل اولیه IM و پیشگیری مادام العمر از EBV ضروری است.
پاسخ ایمنی به عفونت IM به دلیل رهایش سایتوکاین های مختلف در پاسخ به لنفوسیت های آلوده به EBV ، با تب آغاز می شود،فارنژیت(التهاب گلو) به دلیل پرولیفراسیون لنفوسیت های B آلوده به ویروس در بافت لنفوئیدی دهانی - حلقی ایجاد می شود.
عفونت با EBV یکی از علل شایع فارنژیت در تمام سنین (به ویژه جوانان) در US می باشد. بیماران مبتلا به IM بیش از همه دچار خستگی شدید شده که ممکن است پس از سه ماه به طور تدریجی برطرف شود.در بعضی از افراد پس از بهبودی از عفونت فرد وارد یک مرحله مزمن خستگی بدون علایم عفونت با EBV می شود که به آن (chronic fatigue syndrome (CFS می گویند.این سندرم در نتیجه ی ویروس اپشتن بار نیست اما ممکن است عفونت با EBV باعث ایجاد این شرایط شود.مرگ و میر ناشی از IM ناشایع است اما ممکن است به دلیل پارگی خودبه خود طحال و به عنوان اولین علامت بیماری باشد. بسیاری از موارد IM تحت بالینی بوده و ممکن است تنها نشانه ی بیماری پاسخ سرولوژیکی مثبت باشد.درگیری CNS و انسداد راه هوایی ممکن است مرگ و میر ناشی از IM را افزایش دهند.
اغلب بیماران مبتلا به عفونت EBV بدون علامت بوده و یا علایم اندکی از خود بروز می دهند.تقریباً 90% بزرگسالان سابقه ای از عفونت EBV را دارند. دوره کمون EBV حدود 2-1 ماه بوده ،بیشتر بیماران سابقه ی خستگی طولانی و دردعضلانی را با عفونت EBV گزارش می دهند. بیماران معمولاً تب خفیفی دارند ولی لرز در این بیماران ناشایع است.درد عضلانی و مفصلی نسبت به دیگر عفونت های ویروسی کمتر شایع است.تهوع،بی اشتهایی، بدون استفراغ از علایم شایع است. سرفه ، ترس از نور و درد قفسه سینه ممکن است از علایم IM باشند.
داروی های ضد ویروسی مثل آسیکلوویر و گان سیکلوویر در درمان EBV کارایی ندارند.بیمارانی که دچار پارگی خودبه خود طحال می شوند به جراحی نیاز دارند،برای بیمارانی که دچار انسداد راه های هوایی شده اند از استروئید ها استفاده می کنند.IM نیاز به رژیم غذایی خاصی ندارد،هنوز RF خاصی برای IM (به جز تماس نزدیک با ترشحات دهانی حلقی بیمار آلوده با EBV ) شناسایی نشده است.بیماری که به IM مبتلا هستند باید حداقل 3 هفته استراحت مطلق داشته باشند.
بیمارانی که کشت گلو برای کلونیزاسیون استرپ گروه A در آن ها مثبت هست نباید برای IM درمان شوند زیرا درمان این افراد باعث بروز راش های ماکولوپاپولار می شود.
