اخیراً مطالعهای که توسط T.simon و همکارانش در مجله NEJM منتشر شده،نشان میدهد که پلیمورفیسم CYP فعالیت کلوپیدگرل را کم میکند و باعث کاهش اثرات ضدپلاکتی این دارو در بیماران با مشکلات قلبی -عروقی میشود.
کلوپیدگرل همراه با آسپرین برای کاهش حوادث آتروترومبوتیک راجعه در بیماران بعد از MI تجویز میشود.هرچند مدت زمان مناسب برای درمان با کلوپیدگرل نامشخص است اما معمولاً بیماران MI باید یک سال این دارو را دریافت کنند.
کلوپیدگرل به صورت پیش دارو (prodrug ) تولید میشود و برای فعال شدن نیاز به متابولیسم کبدی دارد. چندین نوع پروتئین CYP در کبد وجود دارد (CYP3A,CYP2C19 و…) که مسئول فعال کردن این دارو هستند.بنابراین پلیمورفیسم در ژن CYP2C19 فارموکینتیک و فارمودینامیک داروی کلوپیدگرل را تحت تأثیر قرار میدهد. در این مطالعه محققان دریافتند که آللهایی که دچار کاهش عملکرد در ژن CYP میشوند به ویژه ژنی که CYP2C19 را کد میکند،خطر حوادث قلبی عروقی را افرایش میدهند. افرادی که یک یا دو آلل فاقد عملکرد را دارند،در مقایسه با آنهایی که واریانتهای آللی CYP2C19 را ندارند،سطوح پلاسمایی کمتری از متابولیتهای کلوپیدگرل را دارند که باعث کاهش اثر ضدپلاکتی کلوپیدگرل میشود و خطر حوادث قلبی-عروقی در این افراد – در صورتی که با کلوپیدگرل تحت درمان قرار بگیرند-بیشتر است.
مکانیسمهایی که منجر به پاسخ ضعیف به این دارو میشود اغلب مولتیفاکتوریال است،بعضی از این فاکتورها عبارتند از: چاقی،عدم پذیرش درمان، مقاومت به انسولین و شاخصهای ژنتیکی .
همچنین مصرف همزمان کلوپیدگرل و امهپرازول باعث کاهش اثر کلوپیدگرول (به دلیل مهار CYP2C19 توسط امهپرازول) میشود.
محققان امیدوارند که روزی بتوانند قبل از تجویز کلوپیدگرل با انجام ژنوتایپ بیماران دارای پلیمورفیسم در ژن CYP را شناسایی کنند تا از بروز مجدد حوادث قلبی-عروقی در بیماران MI جلوگیری شود.
دیدگاههای اخیر