درباره من

وقتی 6 ساله بودم اولین شعرم را سرودم.شعری بی وزن و قافیه در توصیف طبیعت(حالا که به آن فکر می کنم خنده ام می گیرد) منتظر ماندم تا پدرم به خانه برگردد،نزدیکی های ظهر بود که برگشت. به طرفش دویدم،در آغوش کشیدمش و درباره ی شعر و احساس جدیدم صحبت کردم،از من خواست شعرم را برایش بخوانم . خوشحال شد و تشویقم کرد. چند سال بعد ،کلاس سوم ابتدایی بودم که به این نتیجه رسیدم شعرگفتن وظیفه ای نیست که بر عهده من گذاشته اند!(از بچگی فکر می کردم که هر انسانی دارای یک رسالتی است که برای آن رسالت به زمین فرستاده شده،در غیر این صورت چه دلیلی دارد که من،جای خواهرم نیستم یا خواهرم جای من نیست یا این که هیچ کدام از ماها نمی توانیم جای همدیگر باشیم یا تجربه های هم را درک کنیم؟!). فکر می کردم که باید نویسنده شوم. آری،نویسندگی رسالتی است که بر آن مبعوث شدم! به این ترتیب شروع به خواندن کتاب کردم ،کتاب هایی که بزرگتر از رده سنی من بود. اوایل خیلی کم می فهمیدم تا این که کم کم عادت کردم،ذهنم رشد کردو قادر به درک اندیشه نویسنده ها شدم. در دوران راهنمایی تصمیم گرفتم که نوشتن را شروع کردم. دست به قلم شدم،خیلی به خودم امیدوار بودم. سوم راهنمایی بودم که اولین رمانم را نوشتم.اول دست نوشته هایم را به خواهرم نشان دادم،خوشش آمد.اشکالاتی هم گرفت که اصلاح کردم. کتاب را پس از اصلاح و ویرایش در جعبه ای گذاشتم.نمی خواستم آن را به کس دیگری نشان دهم.از نظر خودم رمان نوشتن برایم زود بود.اصرار خواهرم برای نشان دادن کتاب به یک ناشر بی نتیجه بود. می ترسیدم که کتاب با انتقاد زیادی از سوی ناشر روبه رو شود.البته بیشتر از این می ترسیدم که کتاب مورد توجه شان قرار نگیرد.با خودم می گفتم این تجربه ای است برای نوشته های بعدی،اما خوب این طور نشد!

دوران دبیرستان این شوق و ذوق فقط به خواندن رمان های جدید محدود شد. آشنایی با اثر نویسندگان دیگر و خواندن آثارشان برای من تجربه ای ارزشمند بود.تا چشم باز کردم دیدم که نوبت کنکور رسیده و باید به فکر چاره بود. خودم دوست داشتم ادبیات بخوانم اما خواهرم می گفت که ادبیات را می شود کنار دیگر رشته ها ادامه داد،دلم می خواست حرفش را باور کنم اما می دانستم که جدایی از دنیای ادبیات به این آسانی نیست،به اصرار خانواده و به احترام به خواسته پدرم رشته پزشکی را انتخاب کردم. حالا که چند سال از آن دوران می گذرد،احساس پشیمانی نمی کنم ،خوشحال هم نیستم،به نظر من رفتن به دنبال آرزوهای شخصی اولی تر بر هر چیز است! هنوز هم فکر می کنم باید بنویسم، مبادا نوشتن از یادم برود،مبادا فراموش کنم که روزی می نوشتم! کودک سرگشته وجودم هنوز بر این باور است که رسالتم نوشتن است و من نیز عنان خیال را در اختیارش می گذارم تا شاید زمانی برسد که شاهد اقبال را در آغوش کشد.آری،دنیای من این است ،شاید روزی برسد که اولویت ها را واگذارم و در پی خواسته های دل و آرزوهای دیرینم سفر جدیدی را آغاز کنم.

Advertisements

11 responses

28 09 2007
Sara Raha

من دوستی دارم که دندانپزشک است (فیروزه گلسرخی) و بالاخره دوسال پیش اولین کتابش را هم چاپ کرد که خوب هم گرفت. هنوز می نویسد ولی شنیده ام که دندنپزشکی اش کمی تحلیل رفته است!
در شما هم اگر آن شور نویسندگی اصالت داشته باشد حتما روزی بطور جدی بهش خواهید پرداخت.
زنده باشی
سارا

11 11 2008
کاوه گیــــــلانی (لابدان)

به به !
ما یک سوال داریم که اینجا هم برایش جوابی پیدا نکردیم !
:)) بازم؟!

22 12 2008
hamid

salam
khobi?
bebakhshid ke bi davat oomadam
har chand ke fek nakonam dige biay safeye avaleto bebini kesi commente jadid gozashte ya na ?!
ama man nazaramo migam
neveshtat kheili bahal bood
ama fek mikonam khaharet kare kheili khoobi karde ke motaghaedet karde vase entekhabe in reshte
faghat omidvaram ba sevom rahnamait ye farghi karde bashio
az neveshtano be baghie neshoon dadan natarsi
bara har kari
ta vaghti ke mitarsi , nemitooni movafagh bashi
eshtebah kardan behtar az darja zadane
mibini ke too comment gozashtanamam porharfam :»>
commentaye hame ye khatieo male man… 😀
omidvaram ye doctore khoobi beshi ke hamishe be fekre neveshtane

movafagh bashi
دوست عزیز،ضمن خوشامدگویی و تشکر از بابت اظهار لطف و درج نظرتون باید عرض کنم که منم بعدا به این نتیجه رسیدم که حق با خواهرم بوده.
چشم، سعی می‏کنم ترس رو کنار بزارم.

25 12 2008
Endless Love

زیبا بود شاید شما هم مثل دکتر اصفهانی باید دکتر و هنرمند باشی، البته شاید، شاید رسالتت چیزی دیگر باشد، چه کسی می داند؟
شاید!

6 03 2009
رضا

نظر تو در مورد بقای روح چیست؟ آیا تا حالا به این موضوع فکر کردی؟
بهش فکر کردم ولی به نتیجه نرسیدم!

26 03 2009
وحید(مهندس)!

تو میدونی چجوری میشه هاله خودمونو ببینیم؟؟؟؟؟اگه میدونی مفصل بگو برام لطفا
این دیگه تو تخصص پرزیدنت اح-مدی نژاده!

30 03 2009
وحید(مهندس)

خانم جان بخدا شوخی نبود میگن هر ادمی دورش هاله داره مال هر کی هم بسته به نوع شخصیتش یه رنگ خاصه برا دیدنش یه اینه میخواد و اتاق نیمه تاریک .خداییش من نتونستم ببینم ولی جن تا از دوستانم دیدن
در مورد این هاله چیزی نشنیدم .

12 04 2009
وحید(مهندس)!

بابا یکی از هاله بگههههههههههههههههههه

9 06 2009
مجله خبری Gajamoo

دکترجان؛ از صمیم قلب در هر دو زمینه برای تو آرزوی موفقیت می کنم ضمن اینکه خدا رو چه دیدی شاید روزی این افتخار نصیب من شد تا ناشر کتاب های تو باشم.
به امید موفقیت هر دوی مان در این زمینه.
ممنون،گجت جان.

2 02 2010
شادافسرده

خوشحالم…

16 11 2010
سارا رها

سلام عزیز
میشه کامنت قدیمی منو در این پستت پاک کنی. من نباید اسم می بردم. اشتباه کردم. لطفا این کامنت رو هم پاک کن. با تشکر

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s




%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: